Μια πολύ δημοφιλής αναζήτηση που τρεντάρει είναι το «trust issues τι είναι». Τι θα πει έχω θέματα εμπιστοσύνης; Πώς μεταφράζεται στην πράξη ο άνθρωπος που δεν έχει εμπιστοσύνη, φοβάται ότι θα του τη φέρουν, ότι θα τον γελάσουν, ότι όλοι θέλουν το κακό του. Είναι αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι που τα έδωσαν όλα κάποτε και φάγανε τα μούτρα τους και πια φυσούν και το γιαούρτι ή από την παιδική τους ηλικία δεν είχαν κανέναν λόγο να νιώθουν ασφαλείς και αυτή η συνήθεια τους ακολουθεί μέχρι σήμερα; Πώς είναι να έχεις στην καθημερινότητά σου έναν άνθρωπο που παλεύει με τα θέματα εμπιστοσύνης και τι κάνεις όταν πρέπει να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.

Αλήθεια, trust issues τι είναι;

Οι άνθρωποι με τα θέματα εμπιστοσύνης συχνά δυσκολεύονται με τη δέσμευση. Ο φόβος του να ανοιχτείς και να ξεγυμνωθείς ουσιαστικά, είναι υπαρκτός και σε σταματά από το να αφιερωθείς άνευ όρων. «Οι άλλοι θέλουν να με πληγώσουν, να με πονέσουν». Θα ακούσεις να λένε. Ή μπορεί να φοβηθούν να το πουν, όμως το σκέφτονται και προχωρούν πάντα φρεναριστοί.

Αυτή η υπόθεση, ότι οι άνθρωποι κάνουν σκόπιμα πράγματα για να τους πληγώσουν, δεν τους επιτρέπει να δεχτούν κομπλιμέντα ή αγάπη, γιατί απλά δεν μπορούν να πιστέψουν ότι είναι γνήσια και δεν αποτελούν πρόσχημα για απώτερα κίνητρα. Ο άνθρωπος που έχει trust issues πάντα θα σκεφτεί ό,τι στο πίσω μέρος του μυαλού σου έχεις κάποιον απώτερο σκοπό και αυτό υπάρχει πίσω από κάθε καλή κίνηση.

Οι υποθέσεις αυτές δημιουργούν φόβο για την οποιαδήποτε δέσμευση ακόμα και χωρίς καμία ένδειξη ή απόδειξη «ενοχής» από τους άλλους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην επιδιώκουν τη δημιουργία νέων επαφών. Ο μόνος που δεν μπορεί να τους πληγώσει είναι μόνο ο εαυτός τους.

Εγώ-ο εαυτός μου και γω

Μυστικοπάθεια και δημιουργία μυστηρίου. «Όσο λιγότερα ξέρουν οι άλλοι, τόσο το καλύτερο, τόσο πιο ασφαλής νιώθω». Μην παλεύεις να τον ανοίξεις αυτόν τον άνθρωπο που είναι πιο κλειστός και από στρείδι, θέλει το χρόνο του, πολύ χρόνο. Πολλές φορές στο πίσω μέρος του μυαλού του υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι δεν μπορεί να είναι ο εαυτός του όταν είναι με άλλους ανθρώπους, γιατί εκείνοι δεν μπορούν να τον αποδεχτούν γι’ αυτό που είναι.

Ακόμα χειρότερα, έχει αυτήν την περιοριστική πεποίθηση ότι όταν οι άλλοι τον γνωρίσουν ποιος πραγματικά είναι ο εαυτός που με τόση μαεστρία κρύβει, θα φύγουν και εκείνοι θα νιώσουν γι’ άλλη μια φορά ακάλυπτοι συναισθηματικά.

Η δυσπιστία και το να κάνουμε υποθέσεις, δημιουργεί αρνητικές συνέπειες, τσακωμούς ακόμα και για τα πιο ασήμαντα πράγματα. Μοιάζει λίγο με την εικόνα ενός παγόβουνου. Εμείς βλέπουμε μόνο ό,τι είναι πάνω από την επιφάνεια, συνήθως κάτι πολύ μικρό και από κάτω υπάρχει ένας τεράστιος όγκος γεμάτος αρνητικά συναισθήματα που ακόμα δεν έχουν εξηγηθεί ή διαχειριστεί.


Φαντασία μου….

Κάτι κακό θα συμβεί σε σένα ή σε αυτούς που αγαπάς. Είσαι μονίμως σε άμυνα, δεν ευχαριστιέσαι τίποτα, καμία όμορφη στιγμή γιατί πιστεύεις ότι αυτό που ζεις δεν θα κρατήσει, αυτό που έχεις τώρα δεν θα το έχεις αύριο, κάποιο απίστευτο σενάριο θα συμβεί από στιγμή σε στιγμή. Είσαι πάντα σε ετοιμότητα να βάλεις σε λειτουργία καταστροφικές σκέψεις. (Αν έχεις λίγο μελετήσει τη δύναμη του μυαλού, του οραματισμού, του manifestation, θα καταλάβεις ότι τίποτα από όσα έχεις προσελκύσει δεν ήρθε σε εσένα κατά τύχη).

Πώς ξεκίνησε όλο αυτό;

δωρεά δέρματος
Unsplash/Hannah Busing

Τα ζητήματα εμπιστοσύνης αναπτύσσονται ως αποτέλεσμα των εμπειριών μας στο παρελθόν ή στο παρόν. Η παιδική μας ηλικία, η σχέση μας με τους γονείς μας, μπορεί να παίξει ιδιαίτερα μεγάλο ρόλο στο πώς αντιμετωπίζουμε τις σχέσεις μας σήμερα. Αυτή είναι η βάση της θεωρίας της προσκόλλησης. Αν κάποιος βίωσε «προδοσία», εγκατάλειψη ή τραύμα όταν ήταν μωρό, οδηγεί σε ζητήματα εμπιστοσύνης ως ενήλικας.

Η εμπιστοσύνη είναι θεμέλιος λίθος κάθε σχέσης. Όταν δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους, μπορεί να νιώθουμε απίστευτα απομονωμένοι και μοναχικοί. Είναι όμως δυνατό να ξεπεράσουμε ζητήματα εμπιστοσύνης, ώστε οι σχέσεις με αυτούς που αγαπάμε να ανθίσουν.

Με το γεγονός ότι ο μπαμπάς σου δεν ήταν παρών, έμαθες ότι αυτό το άτομο που ήταν για σένα ο «θεός», μέχρι μια ηλικία άλλωστε οι γονείς μας είναι θεοί για μας, δεν είναι πραγματικά συναισθηματικά διαθέσιμος. Αυτό το μοτίβο είναι στο οποίο θα κολλάς σχηματίζοντας αυτό που είναι για σένα το γνωστό και «ασφαλές» στυλ προσκόλλησης.

Αυτό που βιώνεις είναι κάτι που μπορεί να θεραπευτεί και η αρχή είναι όταν μέσα από τις σχέσεις σου καταλάβεις ότι δεν νιώθεις ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Το ότι το βλέπεις εσύ μα και οι κοντινοί σου άνθρωποι, είναι μια αρχή για να το διορθώσεις αν αυτό θες.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News