Οι περισσότεροι από εμάς – ακόμα και εκείνοι που έχουν κάνει σπουδαία πράγματα στη ζωή τους – παλεύουμε με το άγχος και τον φόβο της ομιλίας μπροστά σε κοινό. Οι περισσότεροι απαντήσεις που δίνονται όταν ερωτάται κανείς γιατί φοβάται να μιλήσει μπροστά σε κάποιο ακροατήριο είναι συνήθως:

  • «Δεν μου αρέσει να με βλέπουν».
  • «Δεν μου αρέσουν τα εκατοντάδες μάτια στραμμένα πάνω μου».
  • «Δεν μου αρέσει να είμαι στο επίκεντρο».

Και από αυτό προκύπτει από το γεγονός πως όταν σηκώνονται για να μιλήσουν, σχεδόν όλοι αρχικά αποφεύγουν να κάνουν οπτική επαφή με τα μέλη του κοινού. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ρίζα του προβλήματος: Αν και η αποφυγή της άμεσης οπτικής επαφής μπορεί να φαίνεται σαν μια αποτελεσματική στρατηγική για την αντιμετώπιση του άγχους της ομιλίας, στην πραγματικότητα, η διαδικασία αυτή μας κάνει ακόμα πιο νευρικούς.

Φόβος ομιλίας μπροστά σε κοινό: Γιατί είναι τόσο συχνό φαινόμενο;

Freepik

Για να καταλάβουμε γιατί συμβαίνει αυτό, πρέπει να πάμε πολύ πίσω, στα προϊστορικά χρόνια, όταν οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν τα μάτια που τους παρακολουθούσαν ως υπαρξιακή απειλή. Αυτά τα μάτια ήταν πιθανότατα αρπακτικά και οι άνθρωποι των σπηλαίων ήταν κυριολεκτικά φοβισμένοι μήπως τους φάνε ζωντανούς. Ως απάντηση σε αυτή την προϊστορική πραγματικότητα, η αμυγδαλή, το μέρος του εγκεφάλου που μας βοηθά να ανταποκρινόμαστε στον κίνδυνο, ξεκίνησε να λειτουργεί. Και όταν ενεργοποιείται η απόκριση για μάχη ή φυγή, αισθανόμαστε κατανοητά έντονο στρες και άγχος. Τι σχέση έχει αυτό με τη δημόσια ομιλία; Καθώς φαίνεται, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα αυτά τα 2 γεγονότα μεταξύ τους.

5 δοκιμασμένα τιπς, από τους μετρ του είδους, για να αποβάλεις το άγχος πριν κάνεις κάτι δημόσια

Ο εγκέφαλός μας έχει μεταφέρει αυτόν τον αρχαίο φόβο στη δημόσια ομιλία. Με άλλα λόγια, το άγχος που νιώθουμε όταν μιλάμε σε κοινό είναι στο DNA μας. Βιώνουμε τη δημόσια ομιλία ως επίθεση. Καταγράφουμε ένα κοινό ως απειλητικό αρπακτικό και δημιουργούμε μια παρόμοια αντίδραση. Οι σωματικές αντιδράσεις πολλών ανθρώπων ενώ μιλούν, μοιάζουν με το πώς θα αντιδρούσε το σώμα τους σε σωματικά σημάδια κινδύνου (δύσπνοια, ερυθρότητα του προσώπου, τρέμουλο).

Έτσι, σήμερα, όταν μιλάμε μπροστά σε μια ομάδα και νιώθουμε τα μάτια να μας κοιτάζουν, νιώθουμε οδυνηρά ορατοί, σαν ένας άνθρωπος των σπηλαίων εκτεθειμένος στο φως της ημέρας. Και επειδή ο εγκέφαλός μας μας λέει ότι δεχόμαστε επίθεση, κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο για να προστατευτούμε.

Ευτυχώς, υπάρχει λύση: Το κλειδί για να ηρεμήσουμε την αμυγδαλή και να αφοπλίσουμε το κουμπί του οργανικού πανικού είναι να αποσπάσουμε την εστίαση από τον εαυτό μας και να φερθούμε γενναιόδωρα, επικεντρώνοντας την προσοχή μας στο κοινό.

Πώς μπορούμε να το ξεπεράσουμε;

Unsplash

Κατά την προετοιμασία, επικεντρώσου στο κοινό σου

Όταν αρχίζουμε να προετοιμαζόμαστε για μια παρουσίαση, το λάθος που κάνουμε όλοι είναι να ξεκινάμε από το θέμα. Αυτό μας βάζει αμέσως μέσα στις λεπτομέρειες — και καθιστά πιο δύσκολο να γκρεμίσουμε τον τοίχο ανάμεσα σε εμάς και τους άλλους. Αντίθετα, δοκίμασε να ξεκινήσεις πρώτα με το κοινό. Πριν περάσεις στις πληροφορίες, αναρωτήσου: Ποιος θα είναι στην αίθουσα; Γιατί είναι εκεί; Τι χρειάζονται; Προσδιόρισε τις ανάγκες του κοινού, και δημιούργησε ένα μήνυμα που να αναφέρεται άμεσα σε αυτές τις ανάγκες.

Πότε το άγχος σταματά να είναι χρήσιμο και δημιουργεί την αίσθηση ασφυξίας;

Ακριβώς πριν ξεκινήσει η ομιλία, εστίασε στον εγκέφαλό σου

Όλοι γνωρίζουμε πώς είμαστε πιο νευρικοί τη στιγμή ακριβώς πριν μιλήσουμε. Αυτή είναι η στιγμή που ο εγκέφαλός σου σου λέει: «Όλοι με κρίνουν. Κι αν αποτύχω;» Και είναι ακριβώς αυτή τη στιγμή που μπορείς να εστιάσεις ξανά σε σένα. Υπενθύμισε στον εαυτό σου ότι βρίσκεσαι εκεί για να βοηθήσεις το κοινό και πως αυτή η παρουσίαση δεν αφορά εσένα. Με τον καιρό (συνήθως μεταξύ τεσσάρων και έξι παρουσιάσεων), ο εγκέφαλός σου θα αρχίσει να λαμβάνει το μήνυμα και θα γίνεις λιγότερο νευρική.

Το παν είναι η οπτική επαφή

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε είναι να μιλάμε στους ανθρώπους ως ομάδα. Σαρώνουμε το δωμάτιο — προσπαθώντας να κοιτάξουμε τους πάντες ταυτόχρονα — και καταλήγουμε να μην κάνουμε καμία ουσιαστική σύνδεση.

Στην πραγματικότητα, κάθε άτομο στο δωμάτιο μας παρατηρεί ως οντότητα. Έτσι, ο καλύτερος τρόπος για να συνδεθείς με το κοινό σου είναι να απευθυνθείς σε αυτό ως ξεχωριστές οντότητες. Πως; Εστιάζοντας σε ένα άτομο τη φορά, κάνοντας έτσι κάθε πρόσωπο στην αίθουσα να νιώθει ότι μιλάς μόνο σε εκείνον.

Η άμεση οπτική επαφή μπορεί να είναι άβολη στην αρχή. Ωστόσο, καθώς την εξασκείς, τόσο θα σε κάνει λιγότερο νευρική. Είναι πολύ πιο εύκολο και πιο αποτελεσματικό να έχεις μια σειρά από συνομιλητές, από το να μιλάς σε όλους ταυτόχρονα.

4 σημάδια που το σώμα στέλνει και σου λέει ότι είσαι αγχωμένη!

Η γενναιοδωρία είναι πολύ ισχυρή πρακτική στη δημόσια ομιλία. Μετατρέπει μια τρομακτική και οδυνηρή εμπειρία σε μια εμπειρία προσφοράς και βοήθειας προς τον άλλον. Ένας γενναιόδωρος ομιλητής είναι πιο ήρεμος, πιο χαλαρός και – το πιο σημαντικό – πιο αποτελεσματικός στο να προσεγγίζει το κοινό και να έχει το επιθυμητό αντίκτυπο.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News