Οι διακοπές τελειώσαν και όλα όσα ζήσαμε μοιάζουν με μια γλυκιά ανάμνηση σε ένα κουτάκι του μυαλού μας με τον τίτλο «Καλοκαίρι 2021». Επιστρέψαμε πλέον στους κανονικούς μας ρυθμούς, στη δουλειά μας και τα ωράριά μας. Κάποιοι με ενθουσιασμό και χαρά για όσα θα φέρει η επάνοδος, άλλοι με μια μελαγχολία και μια αίσθηση χαμένου ενδιαφέροντος και την ερώτηση «Γιατί μένω στη δουλειά που δεν με γεμίζει»; Είναι πολλές οι φορές που αισθανόμαστε αυτό το κενό μέσα μας, ότι η μια μέρα διαδέχεται την άλλη χωρίς σκοπό και λόγο. Η δουλειά μας ίσως είναι είναι υπεύθυνη γι’αυτό.

άγχος το Καλοκαίρι

Πού διαθέτω το 1/3 του πιο παραγωγικού μου χρόνου;

Είναι αλήθεια ότι το 1/3 του χρόνου μας τον διαθέτουμε στη δουλειά μας. Πολύ συχνά πιάνω τον εαυτό μου να διερωτάται πώς τα πάει με τους χρόνους; Πού πήγε όλος αυτός ο χρόνος στο τέλος της κάθε μέρας; Μία ώρα τα πηγαινέλα στη δουλειά, οκτώ ώρες στη δουλειά, που παρεμπιπτόντως δεν μας γεμίζει είναι μεγάλη σπατάλη στη μέρα μας.

Δεν κάνουμε χόμπι, δεν κάνουμε φιλανθρωπία, εργαζόμαστε και από αυτήν τη δουλειά βγάζουμε τον επιούσιο. Και συχνά μπορεί όταν ψάχναμε για δουλειά να να είχαν καλυφθεί οι θέσεις , ωστόσο επειδή υπάρχει η επιβίωση στη μέση, διαλέξαμε την πρώτη δουλειά που πληρούσε κάποιες βασικές προϋποθέσεις. Μπορεί αυτή να είναι μια προσωρινή λύση.

Αν κάτσω να κάνω μια στρατηγική και δεν ορίσω με τον εαυτό μου, για πόσο καιρό θα μένω στη δουλειά που δεν με γεμίζει, η προσωρινή αυτή κατάσταση θα γίνει μόνιμη. Θα βολευτώ στη δουλίτσα και θα λέω πάλι καλά που έχω δουλειά.

«Δεν μου αρέσει η δουλειά μου. Τι μπορώ να κάνω;»

Έχω αποστολή!

Έχεις βρει την αποστολή σου; Τον σκοπό της άφιξής σου; Αν ναι πώς μπορείς να παραμένεις σε μια δουλειά που δε σε καλύπτει, δε σε γεμίζει, δε σε φέρνει πιο κοντά στο απώτερό σου; Πώς να σηκωθείς το πρωί για να αδράξεις τη μέρα. Πώς να μην αφήσεις ούτε λεπτό να πάει χαμένο; Πώς να δώσεις το καλύτερο που έχεις να δώσεις σε κάτι που δεν σε αντιπροσωπεύει;

Καμιά φορά κρυβόμαστε τόσο καλά από όλους. Μας ρωτούν πώς είσαι; Λέμε ένα σκέτο καλά, συνδυασμένο με χαμόγελο, τον ερωτόντα μπορεί να τον πείσαμε, αλλά η καρδιά μας άλλα λέει.

Χαμηλή αυτοπεποίθηση

Όταν ήρθα σε αυτήν την δουλειά μου άρεσε, ήταν και ο αέρας του καινούριου που βοηθούσε. Τώρα που πέρασε ο καιρός και βλέπω ότι δεν εξελίσσομαι σαν άνθρωπος, διερωτώμαι γιατί διαθέτω το χρόνο και την ενέργειά μου κάθε μέρα σε αυτή τη δουλειά;

Μπορεί η χαμηλή αυτοπεποίθηση να είναι ένας λόγος που μένω στη δουλειά που δεν με γεμίζει. Πιστεύω ότι δεν μπορώ να αναζητήσω νέα δουλειά, δεν έχω αρκετές γνώσεις, δεν έχω δυνατότητες και ότι παραμένω εδώ που είμαι αρκετός!

Φοβάμαι να δοκιμάσω, έχω δυσκολευτεί πολύ στη ζωή μου οπότε παραμένω εδώ που υπάρχει σχετική ησυχία και ας μην βιώνω πυροτεχνήματα.

Η ερώτηση που κάνω στον εαυτό μου και με βοηθά να ξεκολλήσω όταν δυσκολεύουν τα πράγματα

Ότι και αν κάνεις να θυμάσαι ότι αυτό το αίσθημα κενότητας είναι ένα καμπανάκι που σου δίνει ένα μήνυμα. Ο εγκέφαλός σου θέλει από την μία να μη σε ξεβολέψει, να μην δυσκολευτείς με ψαξίματα, συνεντεύξεις, έξτρα προσπάθεια αλλά από την άλλη όμως, δεν αντέχει άλλο να κάνει τα στραβά μάτια.

Όλα αυτά τα καμπανάκια μέχρι να γίνουν πράξη, είναι μια απόφαση μακριά. Τη στιγμή που το αποφασίζουμε και δεσμευόμαστε σε σχέδιο δράσης, εκείνη ακριβώς τη στιγμή ανοίγονται μπροστά μας οι ευκαιρίες και οι επιλογές για διαφυγή που δεν είχαμε σκεφτεί μέχρι σήμερα.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News