Είναι Νοέμβριος του 2022 και πλέον νυχτώνει νωρίς. Γυρίζω από τη δουλειά και ξεκινάω να περπατάω από το μετρό προς το σπίτι μου. Βάζω λίγη μουσική στα ακουστικά μου για να ηρεμήσω τις σκέψεις μου και συνεχίζω να περπατάω. Ξαφνικά νιώθω κάποιος να με πλησιάζει και οι παλμοί μου ανεβαίνουν. Η καρδιά μου ξεκινάει να χτυπάει δυνατά. Το ξέρω αυτό το συναίσθημα, το ξέρεις πολύ καλά κι εσύ. Ονομάζεται φόβος. Όλες μας το έχουμε νιώσει, παραπάνω από μία φορά. Ο άγνωστος με προσπερνάει και νιώθω ανακούφιση. Αισθάνομαι τυχερή που δε με πείραξε και αναρωτιέμαι: Γιατί πρέπει να φοβάμαι τόσο πολύ, ενώ κάνω κάτι τόσο απλό και φυσιολογικό; Απλά περπατάω…

Καθημερινά βομβαρδίζομαι με ειδήσεις που αφορούν βιασμούς, κακοποιήσεις και παρενοχλήσεις, όλες τους με συγκλονίζουν, με αηδιάζουν και με απογοητεύουν κάθε φορά. Ο τρόμος που νιώθω, πλέον, όμως έχει να κάνει με ένα περιστατικό βιασμού που συνέβη στη γειτονιά μου. Από τότε έχουν αλλάξει όλα στη ζωή μου.

Μεγαλώνοντας σε μια γενιά που ακούει συνεχώς ότι πρέπει να προσέχει και να φοβάται

Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών: Η δική μου ιστορία

Το Σαββατοκύριακο της κακοκαιρίας «Εύα», γύρισα στο σπίτι από την βραδινή μου έξοδο και ξεκίνησα να χουχουλιάζω στο ζεστό μου πάπλωμα. Ξαφνικά το κινητό μου ξεκινά να δονείται και βλέπω ένα ασυνήθιστο μήνυμα στην ομαδική συνομιλία με τις φίλες μου: «Κορίτσια, απόλυτη προσοχή εδώ πέρα στη Νίκαια, μία κοπέλα έτρεχε με αίματα στο κεφάλι και ούρλιαζε πως προσπάθησαν να τη βιάσουν».

Τη στιγμή που διάβασα το μήνυμα τα χέρια μου ξεκίνησαν να τρέμουν. Αμέτρητες σκέψεις ξεκίνησαν να κατακλύζουν το μυαλό μου. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι το περιστατικό σημειώθηκε ένα στενό ακριβώς πάνω από το σπίτι μου, 10 λεπτά πριν ανοίξω την πόρτα μου. Θα μπορούσα να ήμουν εγώ, η καλύτερή μου φίλη, η μητέρα μου, εσύ, οποιαδήποτε από εμάς. Ήμουν απλά σοκαρισμένη.

Όπως μάθαμε, εκείνο το βράδυ η κοπέλα αντιστάθηκε με όλη της τη δύναμη και τότε ο δράστης ξεκίνησε να τη χτυπά στο πρόσωπο και το σώμα. Ευτυχώς, ένας γείτονας από τις γύρω πολυκατοικίες άκουσε τις κραυγές της κοπέλας για βοήθεια και ειδοποίησε τους αστυνομικούς.

Όπως αποκάλυψε και η ίδια, το συμβάν σημειώθηκε τρία λεπτά μακριά από το σπίτι της με τον δράστη να τη χτυπά αλύπητα προκειμένου να τη βιάσει. «Η επίθεση έγινε τρία λεπτά μακριά από το σπίτι μου. Καθόμουν κάτω από ένα μπαλκόνι μέχρι να σταματήσει η βροχή κι αυτός ήταν απέναντί μου κρυμμένος…Ο τρόπος που με κοιτούσε με έκανε να τρομάξω…Φοβήθηκα πολύ. Όταν ξεκίνησα για να φύγω, δεν κατάλαβα πότε ήρθε από πίσω μου, όταν ξαφνικά ένιωσα ένα χέρι να μου κλείνει το στόμα και τη μύτη κι αρχίσαμε να παλεύουμε πάρα πολύ, παρά τον τρόμο που είχα εκείνη τη στιγμή», περιέγραψε η κοπέλα.

Θα φοράμε ό,τι θέλουμε!

Αφού βεβαιωθήκαμε πως εκείνη ήταν ασφαλής, ξεκίνησα να ενημερώνω οποιαδήποτε γυναίκα της περιοχής μου γνώριζα ώστε να προσέχει. Ήθελα να σιγουρευτώ ότι καμία άλλη γυναίκα δε θα ζήσει κάτι παρόμοιο. Έπειτα ξεκίνησα να ψάχνω τρόπους ώστε να προστατέψω τον εαυτό μου την επόμενη φορά που θα τύχει να γυρίζω σπίτι μόνη μου.

Ας μην κρυβόμαστε, δεν είμαι η μόνη. Όλες μας κρατάμε τα κλειδιά μας στο χέρι όταν γυρνάμε σπίτι, όλες μας έχουμε σκεφτεί να αγοράσουμε μπρελόκ αυτοάμυνας, όλες μας κάνουμε παρέα στις φίλες μας αργά το βράδυ, μέχρι να βεβαιωθούμε ότι είναι ασφαλείς ή τους λέμε «Στείλε μου όταν φτάσεις».

Δεν υπάρχει γυναίκα που έχει βρεθεί σε ένα σκοτεινό μέρος και δεν έχει σκεφτεί όλους τους πιθανούς τρόπους διαφυγής σε περίπτωση που της συμβεί κάτι.

Δεν υπάρχει κορίτσι που δε φοβάται να ακούσει μουσική στον δρόμο επειδή σκέφτεται πως αν της επιτεθεί κάποιος δε θα προλάβει να αμυνθεί.

Το ξέρω πως όλες μας έχουμε βάλει κουκούλα γυρνώντας αργά το βράδυ ώστε να καλύψουμε τα μαλλιά μας για να μη μας θεωρήσουν στόχο επειδή είμαστε απλά γυναίκες.

Όλα αυτά που σου περιγράφω είναι συμπεριφορές και ενέργειες που πλέον γίνονται αυτόματα από πολύ μικρή ηλικία, επειδή κάθε κύτταρο του σώματός μας έχει μάθει να φοβάται μήπως κάποιος μας πειράξει χωρίς τη θέλησή μας, μας επιτεθεί ή μας βιάσει.

Γυναικοκτονία: Πες την με το όνομά της – Το βίντεο γροθιά στο στομάχι που πρέπει να δεις σήμερα

Για όλα αυτά που οι άντρες φοβούνται μη τους συμβούν στη φυλακή, οι γυναίκες φοβούνται μη τα βιώσουν στη γειτονιά τους, έξω από το σπίτι τους, καθώς περπατούν αργά στον δρόμο.

Η απόπειρα βιασμού στη Νίκαια δε με έκανε να συνειδητοποιήσω τη σοβαρότητα του προβλήματος, γιατί τη γνώριζα ανέκαθεν, με έκανε να συνειδητοποιήσω, όμως, ότι τελικά το πρόβλημα είναι πιο κοντά μου απ’ ό,τι πίστευα και, δυστυχώς, αυτή είναι η τύχη πολλών γυναικών που επιστρέφουν σπίτι τους το βράδυ.

Σου έγραψα, λοιπόν, αυτό το κείμενο γιατί ένιωσα την ανάγκη να σου πω να προσέχεις και πίστεψέ με νευριάζω με τον εαυτό μου που σου λέω κάτι τέτοιο, γιατί ξέρω πολύ καλά πως δεν είσαι αυτή που πρέπει να προσέχει, γιατί πολύ απλά δεν κάνεις κάτι λάθος.

Αυτοί που θα έπρεπε να προσέχουν; Είναι εκείνοι που μας δημιούργησαν αυτόν τον φόβο, γιατί πλέον δεν είναι καμία μόνη της. Γιατί, πλέον, δε φοβόμαστε να μιλήσουμε κι όταν ενοχλούν τη μία από εμάς, αντιδράμε όλες.

Πλέον, δεν υπάρχει άλλη ανοχή και ο κάθε βιαστής ή κακοποιητής πρέπει να είναι εκεί που του αξίζει, στη φυλακή, και αυτό θα το πετύχουμε δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες σαν κοινωνία, σαν κοινότητες, σαν μονάδες.

Είμαστε σοκαρισμένες, θυμωμένες, φοβισμένες, αλλά, πλέον, καμία δεν είναι μόνη της.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News