Ζούμε σε μια χώρα που αποτελεί θέμα συζήτησης το αν η Νατάσσα Μποφίλιου πάει στο Λονδίνο να λανσάρει ρούχα. Κάθεται τώρα ολόκληρο το twitter και δικάζει με το δάχτυλο σηκωμένο για τον ορισμό του αριστερού, τι είναι αριστερός και τι όχι. Ταυτόχρονα σε ένα παράλληλο σύμπαν για 20€ που δεν πλήρωσες σε πυροβολούν στο κεφάλι. Στέλνεις το παιδί σου στο σχολείο και σου λένε ότι το παιδί σου πέθανε από έκρηξη λέβητα. Όλα αυτά την ίδια μέρα. Ζούμε σουρεαλιστικές καταστάσεις και ώρες ώρες νιώθω λες και είμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα θέατρο του παραλόγου.

Γιατί ασχολείσαι τόσο πολύ με την Νατάσσα Μποφίλιου;

Έχει τα κότσια να υποστηρίζει την άποψή της. Έχει επιχειρήματα και όταν μιλάει χαίρεσαι να την ακούς. Είναι από τους ανθρώπους που ανοίγουν το στόμα τους και έχουν κάτι να πουν. Όμως κάθε λίγο βγαίνεις και σχολιάζεις τις επιλογές της. Τα ίδια έγιναν και με την αντιπολεμική της δράση για την Ουκρανία πριν ένα χρόνο. Τα ίδια και τώρα.

Δεν μπορώ να καταλάβω πού είναι το κακό να πας στο Λονδίνο, να παρουσιάσεις ρούχα; Αλήθεια, ψάχνω να βρω μια λογική σε όλο αυτό και δυσκολεύομαι να καταλάβω τι είναι αυτό που σε ενοχλεί και σηκώνεις το χέρι από την ευκολία του καναπέ σου και σχολιάζεις τους πάντες και τα πάντα και κρίνεις και δικάζεις.

Τι σημαίνει αλήθεια αριστερός; Πώς συμπεριφέρεται ένας αριστερός; Πώς ντύνεται; Δεν επιτρέπεται το Λονδίνου στους αριστερούς; Δώσε μου έναν ορισμό του αριστερού σε παρακαλώ όπως τον έχεις δομήσει στο μυαλό σου. Πώς πρέπει να συμπεριφέρεται δηλαδή ένας αριστερός; Γιατί συνδέεις τον άνθρωπο με την ιδεολογία του;

Παλεύουμε λοιπόν να αποδείξουμε όλοι ότι είμαστε όλα αυτά που πιστεύουμε. Δεξιοί, αριστεροί, Χριστιανοί, άθεοι, Παναθηναϊκοί, Ολυμπιακοί. Γιατί όλα αυτά πρέπει να μας διαχωρίζουν. Σάμπως άλλα προβλήματα δεν έχουμε στην καθημερινότητά μας. Σάμπως έχουμε λύσει τα της επιβίωσης ή όλα αυτά που μας απασχολούν κάθε μέρα.

Εσύ που γράφεις όλα αυτά δεν ντρέπεσαι; Εγώ που τα διαβάζω ντρέπομαι για τον τρόπο που σκέφτεσαι.

εφημερίδες ειδησεις ημέρας

Σε ένα παράλληλο σύμπαν

Ξυπνάς μια Δευτέρα και στέλνεις το παιδί σου στο σχολείο, όπως πάνε όλα τα παιδιά σε όλο τον κόσμο και ξαφνικά μαθαίνεις ότι το παιδί σου δεν ζει πια. Ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει το μέγεθος της τραγωδίας. Να πεις τι σε αυτούς τους γονείς;

Ότι σας δίνουμε στα χέρια σας κάθε πρωί ό,τι πολυτιμότερο έχουμε στη ζωή μας και έτσι περιμένουμε να το πάρουμε το μεσημέρι που θα γυρίσουμε από τη δουλειά μας. Στέλνεις το παιδί σου να μάθει γράμματα και οι ευθύνες γίνονται μπαλάκι στα χέρια του Δήμου και των υπηρεσιών για το ποιος φταίει; Το παιδί όμως έφυγε. Και δύο ακόμα είναι τραυματισμένα.

Δεν υπάρχει τιμωρία αρκετή για αυτήν την τραγωδία και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει. Τα λόγια είναι φτωχά για αυτά που συμβαίνουν.

Η ζωή σου ή 20€ βενζίνη;

Παλεύει για τη ζωή του ο 16χρονος που τον πυροβόλησε ο Αστυνόμος επειδή έφυγε από το βενζινάδικο χωρίς να πληρώσει 20€ βενζίνη. Είναι Ρομά. Χρειαζόταν να κάνω την διευκρίνηση γιατί όσο γράφουν τη είδηση τη δηλώνουν την ταυτότητά του. Με αυτή την σαν από Matrix κατάσταση που ζούμε τα τελευταία χρόνια με την αυθαιρεσία και την κατάχρηση εξουσίας νιώθω ότι παλεύουμε για τα αυτονόητα.

16 ετών άνθρωπος παλεύει με τη ζωή του, επειδή έφυγε χωρίς να πληρώσει. Βάλτα λίγο στη ζυγαριά σε παρακαλώ και ζύγισέ τα. 20€ βενζίνη, ανθρώπινη ζωή. Φυσικά, να πληρώσει, φυσικά να τιμωρηθεί γι’αυτό που έκανε, γι’αυτό ζούμε σε έννομη κοινωνία και όχι στις ζούγκλες. Ποιος είναι αυτός που σηκώνει το όπλο; Ποιος έχει την «εξουσία» άραγε να σηκώσει όπλο σε κάποιον που είναι άοπλος και δεν το απειλεί;

Αυτά συγκλονίζουν το σύμπαν μας σήμερα και αύριο θα είναι κάτι άλλο, έτσι είναι η ζωή. Η μνήμη μας είναι κοντή, κοιτάμε πώς να σηκώσουμε χέρι και δικάσουμε τους πάντες και τα πάντα, τη Νατάσσα Μποφίλιου που τελικά είναι η δεν είναι αριστερή μέχρι πώς θα τη βγάλουμε εμείς καθαρή και θα ρίξουμε τις ευθύνες στους άλλους. Κοιτάμε πώς να σηκώσουμε το όπλο…

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News