Ένα φαινόμενο ακραίας καταστροφής έχει λάβει χώρα στην Ελλάδα. Οι πύρινες φλόγες έχουν κατασπαράξει τα δάση, τα χωριά και τους ανθρώπους. Ναι μπορεί να μη χάσαμε ανθρώπινες ζωές (πολλές) αλλά ίσως τελικά να χάσαμε πολλά… Η Ελλάδα καίγεται και μαζί καιγόμαστε και εμείς.

Η Ελλάδα καίγεται ακόμα…

Οι φωτιές διαδέχονται η μία την άλλη και η καταστροφή πλέον δεν φαίνεται να έχει τελειωμό. Ο κόσμος άλλαξε μέσα σε μόλις λίγες νύχτες. Κόποι μιας ολόκληρης ζωής έγιναν στάχτη. Ο κόσμος έχασε πια το χρώμα του. Ο κόσμος μάχεται ακόμα καθημερινά να μη χάσει ολοσχερώς την τελευταία του ελπίδα.

φωτιές στην Ελλάδα
INTIME

Τα ζώα άφησαν την τελευταία τους πνοή και απανθρακώθηκαν στο φυσικό τους περιβάλλον. Κάθε ίχνος ζωής θάφτηκε στις στάχτες.. Στάχτες που συχνά δημιούργησαν ανθρώπινα χέρια.. Αν νοείται να λέγεται άνθρωπος εκείνος που έβαλε έναν κόσμο να παλεύει να σώσει το περιβάλλον, τα ζώα, την οικογένεια και το σπίτι του. Η Ελλάδα καίγεται, η νύχτα έπεσε και δε σκοτείνιασε ο τόπος γιατί οι φλόγες έκαιγαν ανεξέλεγκτες.

Είμαι συντετριμμένη και οργισμένη όπως είσαι και εσύ. Ο κόσμος μαύρισε, η ψυχή μας μαύρισε. Άνθρωποι έμειναν στον δρόμο. Άνθρωποι είδαν τη ζωή τους όλη να καίγεται μπροστά στα μάτια τους και προσευχόντουσαν να έρθει κάποιος να τους σώσει. Άνθρωποι οι οποίοι βρέθηκαν μπροστά σε άλλους ανθρώπους με στολές (και μη), με ψυχική δύναμη που ξεπερνάει το ανάστημά τους και θάρρος που ξεπέρασε το φόβο για τη ζωή τους προκειμένου να προσπαθήσουν να βάλουν ένα τέλος σε αυτό τον εφιάλτη.

φωτιές στην Ελλάδα
ΚΑΠΑΝΤΑΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ/INTIME

Ποιος θα πάρει την ευθύνη για την καταστροφή που ήρθε; Ποιος θα ζητήσει συγνώμη; Ποιος θα κοιτάξει τους ανθρώπους που κάηκε η ζωή τους μπροστά στα μάτια τους και θα τους πει ΤΙ; Με ποιο δικαίωμα οι κεφαλές του κράτους δεν έχουν αναλάβει καμία ευθύνη για την καταστροφή που έγινε και τις φωτιές που συνεχίζουν να καίνε τη χώρα; Προς πάσα κατεύθυνση και χωρίς κομματικές διακρίσεις, με ποιο ήθος μπορεί ο οποιοσδήποτε να έρχεται αντιμέτωπος με τέτοιες ευθύνες και να μην παίρνει θέση;

Φτάσαμε στο σημείο όπου η ανοχή έχει τελειώσει. ΚΑΗΚΑΜΕ. Βγήκαμε μπροστά πρώτα οι άνθρωποι και μετά όλοι οι υπόλοιποι. Δεχθήκαμε σημαντική βοήθεια από άλλες χώρες και είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό αλλά υπάρχει και το κομμάτι που ζητάει τη δικαίωση. Θέλουμε πίσω το βιός μας, τη ζωή μας, τον κόσμο μας. Ήρθε η στιγμή να κοιτάξουμε την πραγματικότητα στα μάτια και να σκουπίσουμε τα δάκρυα. Τα βουνά μας θα τα αναστήσουμε αλλά η μουντζούρα δε μπορεί να φύγει από την ψυχή μας. Τα παιδιά μας χάσανε πολλά και δε πρέπει να χάσουν περισσότερα.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News