Οι δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία, οδήγησαν στον αναγκαστικό εκτοπισμό εκατομμυρίων ανθρώπων, οι οποίοι έφυγαν σε μία απελπιστική προσπάθεια να προστατέψουν τόσο τους ίδιους, όσο και τις οικογένειές τους. Έγιναν πρόσφυγες από τη μία μέρα στην άλλη και αυτός ο αναγκαστικός εκτοπισμός συνιστά ένα τεράστιο ανθρωπιστικό και ηθικό ζήτημα, οι συνέπειες του οποίου περιγράφονται με μεγάλη παραστατικότητα από ένα κορίτσι που έζησε τη φρίκη του πολέμου και κατάφερε να επιβιώσει.

Όταν η Ρωσία εισέβαλε στη χώρα της, η Veronica Ahafonova συνήθιζε να παίζει πιάνο για να πνίξει τον ήχο των εκρήξεων. Η 15χρονη, γνωστή και ως Nika, και η μητέρα της εγκατέλειψαν το σπίτι τους στην πόλη Χάρκοβο. Δέκα μήνες μετά, και αφού εγκαταστάθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Nika μιλά στο BBC για την εισβολή στην Ουκρανία και τη νέα της ζωή.

Τα παιδιά της Ουκρανίας είναι τα αθώα θύματα ενός καταστροφικού πολέμου- Παιδικές ψυχές που αργοσβήνουν μπροστά σε ένα αβέβαιο μέλλον

15χρονη Ουκρανή πρόσφυγας που «δραπέτευσε» από τον πόλεμο περιγράφει τη νέα της ζωή

«Άκουγα κρότους και βόμβες. Ήταν αρκετά δυνατά. Οι επιθέσεις ήταν αρκετά συχνές» είπε στο BBC η 15χρονη Nika.

«Έπαιζα πιάνο όσο πιο δυνατά μπορούσα για να μην το ακούω εγώ και η οικογένειά μου. Ήταν σαν ένας τρόπος να ηρεμήσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου» περιγράφει για τη δραματική καθημερινότητά της στην Ουκρανία εν καιρώ πολέμου.

Η νέα της ζωή είναι απαλλαγμένη από αυτούς τους ήχους, αλλά χρειάστηκε χρόνο για να καταλάβει πως πλέον είναι ασφαλής: «Χρειαζόμουν χρόνο για να καταλάβω ότι τώρα βρίσκομαι σε ασφαλές μέρος. Θέλω πίσω την προηγούμενη ζωή μου, αλλά ξέρω φυσικά ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό».

Η Nika πηγαίνει τώρα σε σχολείο στο Ηνωμένο Βασίλειο και προσπαθεί να ξαναχτίσει τη ζωή της από το μηδέν, αναπολώντας τη ζωή της πίσω στην πατρίδα.

«Δεν έχω συναγερμούς αέρα κάθε μία ώρα και δεν χρειάζεται να σκέφτομαι τι θα συμβεί αν το επόμενο δευτερόλεπτο είναι κοντά μου μια βόμβα. Μου λείπουν όμως πολύ οι φίλοι μου και το παλιό μου σχολείο, οι συμμαθητές μου, ο δάσκαλός μου, οι δρόμοι που περπατούσα, το κρεβάτι που κοιμόμουν και τα βιβλία μου. Μου λείπουν όλα όσα ήταν στο παρελθόν μου γιατί δεν τα έχω τώρα».

Τα παιδιά επιστρέφουν στα σχολεία της Ουκρανίας – Οι βομβαρδισμένες αίθουσες αποκτούν ξανά ζωή

Οι καινούργιοι της φίλοι της δεν μπορούν να καταλάβουν όλα αυτά που έζησε η ίδια και εύχεται να μην χρειαστεί ποτέ να βρεθούν στη θέση της: «Υπάρχουν πολλές δραστηριότητες που κάνω κάθε μέρα και το απολαμβάνω. Το μυαλό μου είναι πιο καθαρό όταν κάνω κάτι. Κανείς εδώ δεν καταλαβαίνει τι έζησα και ελπίζω να μην καταλάβει ποτέ αυτό που έζησα».

Όσο για το τι ελπίζει για το μέλλον της η ίδια θέλει απλά να απολαύσει τη ζωή της. «Θέλω να χτίσω τη ζωή μου εδώ τώρα. Θέλω να είμαι έφηβη και να απολαμβάνω τη ζωή μου».

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News