Ο καρκίνος του μαστού δε νικάται απλά την τελευταία φορά που θα χρειαστεί να πάει κανείς για χημειοθεραπεία ή χειρουργική επέμβαση. Για πολλές γυναίκες, είναι μια διάγνωση που αλλάζει δραματικά τη ζωή τους και μόνο αν μιλήσεις με εκείνες θα καταλάβεις την σοβαρότητα της ασθένειας, καθώς και την επιρροή της.

Παρακάτω θα διαβάσεις τις συγκινητικές ιστορίες τριών survivors, οι οποίες άνοιξαν την καρδιά τους και βρήκαν το θάρρος και το κουράγιο για να μιλήσουν για τον καρκίνο του μαστού και το δύσκολο ταξίδι της ζωής τους.

Κάθε πότε πρέπει να κάνεις check up για τον Καρκίνο του Μαστού σύμφωνα με την ηλικία σου

«Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα δω όλο τον κόσμο»

«Η ζωή μου ήταν πολύ συνηθισμένη όταν ο σύζυγός μου βρήκε ένα μικρό εξόγκωμα στο στήθος μου το 2014. Είχα σταθερή δουλειά κι όλα κυλούσαν ομαλά. Όταν η γιατρός μου μου ζήτησε να πάω στο ιατρείο της για να συζητήσω τα αποτελέσματα της βιοψίας μου, η σκέψη μου ήταν: «Δεν έχω χρόνο!» Αλλά το πρόγραμμά μου δεν είχε σημασία. Βρέθηκα θετική στο BRCA1 και διαγνώστηκα με τριπλό αρνητικό καρκίνο του μαστού σταδίου 1.

Όταν ξεκίνησα τη θεραπεία, υποτίμησα ριζικά τη χημειοθεραπεία. Τα δάχτυλά μου μούδιασαν και τα νύχια μου έγιναν μαύρα. Όλα τα φαγητά είχαν απαίσια γεύση- εκτός από το πεπόνι. Οι εξάψεις μου ήταν έντονες και η απώλεια των μαλλιών μου ήταν καταστροφική. Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου.

Ήταν απογοητευτικό καθώς προσπαθούσα να θυμηθώ ονόματα, συνομιλίες, ακόμη και πώς να κάνω πράγματα. Ως μια πολύ λειτουργική γυναίκα που συνήθιζε να κάνει πολλαπλές εργασίες, ένιωθα ότι ο κόσμος μου κατέρρεε γύρω μου και ότι ήμουν ανίσχυρη. Ευτυχώς, φίλοι και συγγενείς ήταν κοντά μου σε όλο το ταξίδι. Επίσης, με βοήθησε πάρα πολύ η γιόγκα, η προσευχή, ο διαλογισμός και οι ομάδες υποστήριξης καθώς πέρασα από έξι κύκλους χημειοθεραπείας, μια διπλή μαστεκτομή με αναδόμηση και χειρουργικές επεμβάσεις.

Τον περασμένο Δεκέμβριο τα γονίδιά μου, το οικογενειακό μου ιστορικό και ο τύπος καρκίνου του μαστού με έθεσαν, επίσης, σε υψηλό κίνδυνο για καρκίνο των ωοθηκών. Μου αφαιρέθηκαν οι ωοθήκες, οι σάλπιγγες και η μήτρα. Ήταν μια δύσκολη απόφαση, αλλά χαίρομαι που την πήρα.

Έχω κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να μειώσω τους κινδύνους μου, ωστόσο κάθε πόνος μου θυμίζει τον καρκίνο. Εξαιτίας αυτού, ζω το τώρα και αρνούμαι να περιμένω να κάνω τα πράγματα που θέλω στη ζωή. Μια μέρα μετά από κάποια θεραπεία, κάθισα στην παραλία, σκεφτόμουν τη ζωή και παρακολουθούσα τα αεροπλάνα να απογειώνονται από το Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες. Δεν είχα διαβατήριο, δεν είχα βγει ποτέ εκτός συνόρων. Εκείνη τη μέρα, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι αν τα καταφέρω, θα δω ολόκληρο τον κόσμο.

Μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, έκανα αυτό το όνειρο πραγματικότητα με το να γίνω αεροσυνοδός. Τώρα, το να ταξιδεύω τον κόσμο και να βλέπω όλα όσα ήθελα είναι μέρος της δουλειάς μου.» -Marenda Taylor, 44

Το σημάδι για τον καρκίνο του μαστού που όλες οι γυναίκες αγνοούν

ιστορίες γυναικών με καρκίνο του μαστού
Pexels

«Το να φροντίζω τον εαυτό μου είναι η προτεραιότητά μου»

«Οι νέες γυναίκες δεν πάσχουν από καρκίνο του μαστού». Αυτό με διαβεβαίωσε ο γιατρός μου το 2015, όταν ένιωσα ένα περίεργο και ασυνήθιστο εξόγκωμα στο στήθος μου. Όλοι ήταν τόσο σίγουροι που σοκαρίστηκαν όταν έμαθαν ότι είχα τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού σε πρώιμο στάδιο. Τότε ήταν η στιγμή που έπρεπε να πάρω σοβαρές αποφάσεις: Χειρουργική επέμβαση ή χημειοθεραπεία; Ογκοπλαστική ή μαστεκτομή; Επέλεξα πρώτα τη χημειοθεραπεία και μια ογκοπλαστική που διατηρούσε το στήθος μου και αφαιρούσε μόνο την καρκινική περιοχή.

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, ο σύζυγός μου, Michael, με ενθάρρυνε να κάνω βόλτες για να ανακουφίσω τη ναυτία. Περπατούσα αργά, αλλά με βοηθούσε. Μετά τη θεραπεία, πέρασα από το περπάτημα στο τζόκινγκ. Ποτέ δεν με ενδιέφερε η άσκηση στο παρελθόν, αλλά ήξερα ότι θα μείωνε την πιθανότητα επιστροφής του καρκίνου μου. Ξεκίνησα με 5Κ, μετά 10Κ και 15Κ. Το 2017, ένα χρόνο μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας μου για τον καρκίνο, ο Michael και εγώ ολοκληρώσαμε τον Μαραθώνιο της Χονολουλού.

Ήμουν πολύ τυχερή που νίκησα τον καρκίνο. Ωστόσο, η φροντίδα του εαυτού μου παραμένει η προτεραιότητά μου. Τρέφομαι κατά βάση χορτοφαγικά και κοιμάμαι τουλάχιστον επτά ώρες κάθε βράδυ. Ξεκίνησα ακόμη και τη δική μου μη κερδοσκοπική οργάνωση για τον καρκίνο του μαστού στη Χαβάη.

Όταν τρέχω, σκέφτομαι ξανά αυτά που έχω περάσει.» -Joanne Hayashi, 37

3 μύθοι για τον καρκίνο του μαστού που δε πρέπει να πιστεύουμε

ιστορίες γυναικών με καρκίνο του μαστού
Pexels

«Όταν βοήθησα τους άλλους, βοήθησα και τον εαυτό μου»

«Η μητέρα μου πέθανε από καρκίνο του λάρυγγα τον Νοέμβριο του 2008. Τρεις μήνες αργότερα, διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού. Όταν έλαβα την κλήση από τον ακτινολόγο, ήμουν στη δουλειά. Το αφεντικό μου κοίταξε το πρόσωπό μου και με ρώτησε: «Είσαι καλά;» Η απάντησή μου ήταν: «Όχι. Έχω καρκίνο».

Όλα κινήθηκαν γρήγορα από εκεί κι έπειτα. Λόγω του τύπου καρκίνου (πρώιμου σταδίου, τριπλά θετικού) που είχα, ο οποίος είναι πιο επιθετικός, χρειάστηκα αμέσως χειρουργική επέμβαση και χημειοθεραπεία. Ο πατέρας μου και η αδερφή μου ήταν πάντα στο πλευρό μου.

Σε συνδυασμό με την παραδοσιακή θεραπεία μου, δοκίμασα τον βελονισμό και έκανα μαθήματα διατροφής. Στο πλαίσιο μιας κλινικής δοκιμής, άρχισα art therapy. Ο διαλογισμός με βοήθησε να ξεπεράσω τις χειρότερες μέρες μου. Μου έδωσε μια αίσθηση αποδοχής.

Παρόλο που ήμουν τυχερή που είχα στο περιβάλλον μου άτομα να με στηρίζουν, ένιωθα μόνη. Έτσι, ξεκίνησα να εργάζομαι εθελοντικά στη γραμμή βοήθειας Living Beyond Breast Cancer, η οποία με οδήγησε σε μια εργασία πλήρους απασχόλησης ως διευθύντρια. Είναι ένα δώρο να κάνεις μια δουλειά σε καθημερινή βάση που επηρεάζει θετικά τους άλλους.

Σήμερα, η υγεία μου είναι σε καλή κατάσταση. Μία φορά το χρόνο, βλέπω τους ογκολόγους μου και κάθε έξι μήνες, κάνω μαστογραφία και μαγνητική τομογραφία για να βεβαιωθώ ότι είμαι ακόμα καθαρή.

Η ζωή μου είναι τόσο διαφορετική τα τελευταία 10 χρόνια. Κοιτάζω φωτογραφίες και λέω «Ποια ήταν αυτή η γυναίκα;» Είμαι τυχερή που τα κατάφερα.» – Lynn Folkman Auspitz, 57

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News