Πόσο καιρό έχεις να χάσεις την αίσθηση του χρόνου;

LIKE US ON FACEBOOK

Τι μέρα είναι; Είχα καιρό να σταματήσω να έχω αίσθηση του χρόνου… Συνήθως κάτι τέτοιο το παθαίνω το καλοκαίρι στις διακοπές. Κάπου εκεί, ανάμεσα στην θάλασσα και στο ηλιοβασίλεμα, πάντα ρωτάω τι μέρα είναι (λογικά κάπου τώρα σας διέλυσα). Και ναι. Είναι κάτι πολύ όμορφο. 

Κοιτάω σήμερα το calendar στον υπολογιστή, και είναι Τετάρτη. Μήνας Απρίλης και εγώ στην ίδια θέση που με είχαν τοποθετήσει 12 Μάρτη. Καμία παραλία, κανένα ηλιοβασίλεμα. Είμαι σπίτι μου. Έχω να δω τις φίλες μου 4 εβδομάδες. Έχω να δω την γιαγιά μου από αρχές Μάρτη. Έχω να πάρω αγκαλιά την μαμά μου και τον μπαμπά μου από 12 Μάρτη. Έχω ξεχάσει την διαδρομή μέχρι το γραφείο. Έχω να ζήσω φυσιολογικά ένα μήνα. Έχω όμως την υγεία μου. Και αυτό δεν είναι τύχη, αλλά επιλογή.

Πρωτόγνωρες στιγμές. Η λεπτή γραμμή μεταξύ εκείνων που ονειρεύεσαι και εκείνων με τα οποία έρχεσαι αντιμέτωπη τελικώς δεν είναι απλά λεπτή, αλλά πάνλεπτη. Κάπου τώρα θα ήμουν εξωτερικό και θα το θεωρούσα κάτι που μπορεί να γίνει εύκολα αν υπάρχει θέληση και οικονομία μερικούς μήνες πριν, θα γκρίνιαζα που η μαμά μου θα μου έλεγε να πάμε τράπεζα για δουλειές Σάββατο και θα έχανα 5 λεπτά από τον καφέ με την παρέα, θα θεωρούσα την εκδρομή με την παρέα κάτι που μπορεί να γίνει κάθε Σαββατοκύριακο, θα σκεφτόμουν πως αν κάτσω μια ώρα σπίτι και κοιτάω το ντουβάρι θα ερχόταν η συντέλεια του κόσμου. Πολύ δεδομένα όλα, για αυτό και το ταρακούνημα; Ήταν τεράστιο. Σχεδόν 30 μέρες στο σπίτι και χωρίς να έχουμε δει κανέναν, όλα έχουν αποκτήσει άλλο νόημα. Πολύ μεγαλύτερο από αυτό που μετρούσαμε τόσα χρόνια ζωής. Μια αγκαλιά, η λέξη φιλία, μια βόλτα, η δουλειά μας, ένας απογευματινός καφές με αγαπημένα πρόσωπα, η καθημερινή μας ζωή που κάποτε μπορεί να μας κούραζε και να την ονομάζαμε ρουτίνα, ζυγίζουν πολύ τελικά.

Η δοκιμασία αυτή που ονομάζεται πανδημία, είναι ίσως η πιο δύσκολη δοκιμασία που είχαμε κληθεί ποτέ να αντιμετωπίσουμε. Μας πήρε πολλά. Για άλλους περισσότερα δυστυχώς και για άλλους λιγότερα που θα είναι εκεί να τους περιμένουν στο τέλος της διαδρομής. Μας έφερε όμως και άλλα πολλά τα οποία, είναι μαζί μας στο σπίτι, και όταν πλέον θα είμαστε και πάλι στους δρόμους, θα είναι στο μυαλό μας και θα μας κάνουν περισσότερο ώριμους και λιγότερο άδειους. Μας έφερε αυτά που είχαμε ξεχάσει. Μας θύμισε το πόσο ωραίο είναι να περνάμε χρόνο με την οικογένεια μας. Το πόσο σημαντικό είναι να ακούμε τον εαυτό μας και να περνάμε χρόνο μαζί του. Το πόσο όμορφο είναι να περνάμε χρόνο ποιοτικό και να μην ξεχνάμε το πώς μεγαλώσαμε. Ναι, μεγαλώσαμε με μονόπολη και παζλ, τα οποία τα είχαμε πετάξει στην αποθήκη και αυτές τις 30 μέρες τα έχουμε ξαναφέρει στην ζωή μας. Το πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμαστε για αυτή την ρουτίνα που τελικά την αγαπάμε. Το ότι μόλις βγούμε από εδώ πρέπει να σταματήσουμε να λέμε «βαριέμαι», πετώντας την αδράνεια μακριά, και την αντικαταστήσουμε με τις πιο τρελές μας επιθυμίες. Και το κυριότερο; Δεν νομίζω ότι έστω και μια κουκίδα στον πλανήτη μας δεν αντιλήφθηκε ότι η υγεία μας δεν πρέπει να είναι κάτι δεδομένο, αλλά το πιο σημαντικό αγαθό που κρατάμε στην παλάμη μας. Ναι, γιατί είναι στο χέρι μας. Είναι στο χέρι μας να κρατηθούμε λίγο ακόμη και όταν φτιάξει ο καιρός να μην τρέχουμε πάλι στις παραλίες. Είναι στο χέρι μας να μην σπάσουμε. Είναι στο χέρι μας να προστατεύσουμε εμάς και τους γύρω μας.

Συνεχίζουμε να είμαστε παραγωγικοί. Να κάνουμε όνειρα. Να μιλάμε με τους αγαπημένους μας ανθρώπους. Όσοι δεν μένουμε μόνοι μας να σκίζουμε τους συγκατοίκους μας στην μονόπολη και να χτίζουμε συνέχεια ξενοδοχεία. Να κάνουμε γυμναστική. Να ανακαλύπτουμε πτυχές του εαυτού μας. Να είμαστε αισιόδοξοι.

Και φυσικά; Να σκεφτόμαστε πως την επόμενη φορά που δεν θα έχουμε αίσθηση του χρόνου, θα είναι σε λίγους μήνες , ανάμεσα σε μια θάλασσα και ένα ηλιοβασίλεμα.

See you there.

Κλήμη Αθηνά, απόφοιτος του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Σχολής Αθηνών, Ν.Ο.Π.Ε. 

Δες ακόμα:

Είναι τελικά η δύναμη της εικόνας τόσο μεγάλη που σε κάνει ευτυχισμένο;

Photo: Pexels




Copyright © iPop 2012 - 2020 | All rights reserved