Μια μαμά γιορτάζει την Ημέρα Προωρότητας και σου δίνει ένα μεγάλο μάθημα

LIKE US ON FACEBOOK

Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας σήμερα… για όλα αυτά τα μωρά που γεννήθηκαν και γεννιούνται… λιγάκι πριν την ώρα τους αλλά με όλη τους τη δύναμη παλεύουν καθημερινά για να κρατηθούν στη ζωή. Μια μαμά με την ιστορία της δεν έχει απλώς σκοπό να συγκινήσει αλλά να σου δώσει δύναμη, πίστη, ελπίδα. 

Η Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας είναι αφιερωμένη σε όλα τα παιδιά που γεννιούνται πρόωρα, δηλαδή πριν συμπληρωθούν οι 37 εβδομάδες κύησης. Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΝΕ, ο πρόωρος τοκετός αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της σύγχρονης μαιευτικής, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των νεογνών που γεννιούνται πρόωρα νοσηλεύεται στις Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας για μεγάλο χρονικό διάστημα, αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα.

Στην Ελλάδα το ποσοστό φτάνει στο 12%, καθώς ετήσια στατιστικά στοιχεία (2017), δείχνουν ότι στη χώρα μας γεννήθηκαν 10.626 πρόωρα νεογνά.

Και οι γονείς; Οι γονείς πώς το αντιμετωπίζουν; Μια μαμά διηγείται τη δική της ιστορία, μας συγκινεί, μας δείχνει το μεγαλείο της ψυχής της και της δύναμης της, αλλά και την πίστη της.

Πίστεψε ότι η δική της ιστορία θα έχει happy end, και το είχε. Δεν τα παράτησε λεπτό παρά τις δυσκολίες που περνούσε.

Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας με το πιο δυνατό μήνυμα

«Δεν την γιορτάζω αυτή τη μέρα ως μέρα χαράς. Την γιορτάζω όμως ως μέρα περηφάνιας για τον μαχητή μου… Γιατί το μόλις 28 εβδομάδων αγόρι μου πάλεψε τόσο πολύ να ζήσει. Ώρα με την ώρα… Μέρα με τη μέρα… Μαζί με τους γιατρούς του και μαζί με μας. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Δυο μήνες έμεινε στην μονάδα. Κι εμείς εκεί. Τις ώρες επισκεπτηρίου. Ο μπαμπάς του λίγο πριν ή λίγο μετά τη δουλειά να τρέχει να προλάβει να τον δει, να του μιλήσει, να τον αγγίξει. Κι εγώ λίγο πριν ή λίγο μετά τις χημειοθεραπείες με το μαντήλι στο κεφάλι, την ποδιά, τα γάντια, το σκουφάκι και την μάσκα να με πνίγουν, να βρίσκω δύναμη να σταθώ όρθια, να τον δω, να του μιλήσω, να τον αγγίξω. Να νιώσει την αγάπη μας, την παρουσία μας, την ζεστασιά μας, έστω και για λίγο να μην είναι τόσο μόνος…

Φοβόμουν τόσο πολύ σ’αυτά τα επισκεπτήρια. Να είναι καλά, να έχει βάλει άλλα δύο γραμμάρια, να έχει πάει ένα δωμάτιο πιο κοντά στην έξοδο… Φοβόμουν και για μένα. Να ζήσω να τον μεγαλώσω, να αντέξω τις δυνατές θεραπείες για να πάω και την επόμενη μέρα, να μην έχει βάρδια ο γιατρός που με κοιτάει με απορία που ζω ακόμα… Τόσοι φόβοι εκεί που έπρεπε να νιώθω μόνο χαρά. Όλα όμως πήγαν τόσο καλά! Και ήρθε η ώρα να έρθει σπίτι.

Τη μέρα που βγήκε ήταν εκείνη η εβδομάδα του μήνα που ήμουν μέσα για τις χημειοθεραπείες. Εγώ στον 1ο όροφο αυτός στον 2ο… Ζήτησα απ’τους γιατρούς να τον κρατήσουν μέχρι να βγω για να επιστρέψουμε μαζί. Ο κίνδυνος όμως να κολλήσει μια ενδονοσοκομειακη λοίμωξη ήταν μεγαλύτερος απ’το θέλω μου… Έτσι λοιπόν τον πήρε ο μπαμπάς του με το καλαθάκι του και μου τον έφερε μέχρι τον διάδρομο. Εσυρα το στατω μου μαζί με το κορμί μου για να τον χαιρετήσω και να του ψιθυρισω πως σε τρεις μέρες θα ήμουν δίπλα του. Ότι πιο δύσκολο έχω ζήσει… Αυτό είναι η προωρότητα. Δύσκολη. Ονειρεύεσαι μπαλόνια και αρκουδάκια, λουλούδια και χαμογελαστα πρόσωπα, θηλασμους κι αγκαλιές. Αλλά η ζωή είναι απρόβλεπτη.

Τα πρώτα του Χριστούγεννα έκανα χημειοθεραπείες, την πρώτη του Πρωτοχρονιά ήμουν μέσα σε απομόνωση έχοντας κολλήσει ένα σπάνιο μικρόβιο, τα πρώτα του γενέθλια όμως τα γιορτάσαμε αγκαλιά! Δεν ξέρω πως αντιμετωπίζονται τα δύσκολα. Ξέρω όμως πως μέσα στην δική μας τρικυμία χαμογελουσαμε, ελπίζαμε και πάντα πιστεύαμε στο happy end!

Παρέα με τον Ηλία μου που ήταν πάντα εκεί σαν ήλιος να φωτίζει τα σκοτάδια μου, την υπέροχη οικογένεια μας που στάθηκε σαν βράχος δίπλα μας και τους αγαπημένους μας φίλους!

Στον Θοδωρή μας και σε όλα τα πρόωρα που αγωνίστηκαν, αγωνίζονται και θα αγωνίζονται…».

Σήμερα λοιπόν είναι η Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας. Δεν την γιορτάζω αυτή τη μέρα ως μέρα χαράς. Την γιορτάζω όμως ως…

Gepostet von Dimitra Samara am Sonntag, 17. November 2019

Διαβάστε επίσης:

Ας μιλήσουμε επιτέλους για τις πρόωρες γεννήσεις

Photo: unsplash/Jenna Norman

Copyright © iPop 2012 - 2017 | All rights reserved