Η ανεξάρτητη διαβίωση των ανθρώπων με αναπηρία… Η 5η Μαΐου είναι η Ημέρα Ανεξάρτητης Διαβίωσης των ΑμεΑ. Με αφορμή αυτή τη μέρα και παρόλο που πέρασε, γράφω μερικές σκέψεις, οι οποίες είναι ανελλιπώς παρούσες, κάθε μέρα της ζωής ενός ανθρώπου με αναπηρία. Όμως, κοιτάζοντας λίγο πιο προσεκτικά μέσα μας, ίσως δούμε πως αυτές οι σκέψεις περνούν από όλων μας το νου, μιας και όλοι, κάπου, κάποια στιγμή, έχουμε ένα έλλειμμα, μιας μορφής αναπηρία, που μας στερεί κομμάτι της κυριαρχίας μας επί του εαυτού μας. 

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως είναι να μην επιλέγεις με ποιον θα συμβιώνεις στο ίδιο σπίτι; Να μην μπορείς να μετακινηθείς μόνος σου, για τις βασικές βιολογικές σου ανάγκες, και για αυτό, να χρειάζεται να μένεις για πάντα με κάποιο μέλος της πατρικής σου οικογένειας; Να χρειάζεται ένα τεράστιο χρηματικό κεφάλαιο, για να προσλάβεις προσωπικό βοηθό; Να μην μπορείς να εδραιώσεις μια υγιή σεξουαλική ζωή; Μια σχέση ή μια οικογένεια να φαντάζει μακρινό όνειρο; Να χρειάζεται κάποιος να σε συνοδεύει, ειδικά όταν πρόκειται για μετακίνηση μακρινή, γιατί τα ΜΜΜ δεν είναι προσβάσιμα; Να μην μπορείς να πας πουθενά, ή σχεδόν πουθενά, χωρίς να το γνωρίζει κάποιους από τους δικούς σου; Να μην μπορείς να πας πουθενά μόνος-η σου; κρυφά; Η ιδιωτικότητα σου να είναι μονίμως παραβιασμένη; Και να την παραβιάζουν οι ίδιοι άνθρωποι που έχουν αφιερώσει όλη τους τη ζωή και την αγάπη για να σε αναστήσουν;

Και αυτό συμβαίνει κάθε μέρα. Όλες τις μέρες. Όχι μόνο στις Παγκόσμιες Ημέρες Αναπηρίας και Αυτόνομης Διαβίωσης. Εκτός αν -με ελλείψεις στην αφετηρία- καταφέρω να γίνω παραδειγματική σούπερ ηρωίδα και ξεπεράσω τα εμπόδια, ώστε να ξεκινήσω να ελπίζω στο δικαίωμα να ζω “κανονικά”, σαν ενήλικας και όχι σαν ένα αιώνιο, αθώο, ασέξουαλ “παιδί”.

Τι κόστος έχει ο ρόλος της σουπερ ηρωίδας;
Γιατί πρέπει να χρειάζεται να γίνω σούπερ ηρωίδα;
Δεν θέλω να είμαι σούπερ ηρωίδα και ούτε εσύ θέλω να με βλέπεις ως τέτοια.

Δεν είμαι κάποιο φετίχ, κάποιο παράδειγμα, κάποια έμπνευση, που σου δείχνει ότι, αφού η ανάπηρη μπορεί, άρα και εσύ μπορείς. Δεν είμαι το καμπανάκι που θα σε ξεκουνήσει από την αναστολή της δράσης σου. Δεν είμαι η οθόνη, πάνω στην οποία θα προβάλλεις τις υπαρξιακές ελλείψεις σου.

Ο κατάλογος των δυσκολιών μου είναι ανεξάντλητος και αφορά κατάφορη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η ανεξάρτητη διαβίωση των ανθρώπων με αναπηρία είναι πολιτική πράξη. Είναι η ενσάρκωση της αυτοδιάθεσης του ανθρώπου. Αφορά και εσένα. Που περπατάς. Που βλέπεις. Που ακούς. Που μιλάς. Που έχεις “τα λογικά σου”. Ο αγώνας για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση αφορά όποιον θέλει να λέγεται άνθρωπος.

Η νομοθετική θέσπιση του θεσμού του προσωπικού βοηθού είναι μονόδρομος, αν θέλουμε να ζούμε σε έναν κόσμο με ισοτιμία.

Info!

Μαρία Σγούρου

Αναπτυξιακή Ψυχολόγος, MSc

Εκπ. Ψυχοθεραπεύτρια Gestalt

Τηλ: 6983942267

Email: [email protected]

Facebook

Instagram

LinkedIn

YouTube Channel: Μαρία Σγούρου Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια Gestalt 

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News

Δες ακόμα:

Οι στόχοι μου και τα όνειρά μου μετά την καραντίνα