Η ταινία «The Whale», για την οποία έχει γίνει τεράστιος ντόρος το τελευταίο διάστημα είναι μια κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού του Samuel D. Hunter, η οποία παρουσιάζει την ιστορία ενός ομοφυλόφιλου άντρα 270 κιλών που κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να επανασυνδεθεί με την κόρη του, την οποία παράτησε σε μικρή ηλικία, για να ακολουθήσει τον έρωτά του. Το βασικότερο πρόβλημα όμως είναι ότι φοβάται να βγει από το διαμέρισμά του. 

Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό είναι προφανώς ο άνδρας 270 κιλών που βρίσκεται στο επίκεντρο της ταινίας. Αν κοιτάξεις όμως προσεκτικά, θα καταλάβεις ότι ο άνδρας αυτός είναι που έχει μια ψυχή ανάλαφρη σαν το φτερό.

Ταινία The Whale: Οι λόγοι που πρέπει και αξίζει να δεις αυτό το βαθύ και ωμό δράμα

Ο Charlie, τον οποίο υποδύεται ο Brendan Fraser είναι ένας απομονωμένος, νοσηρά παχύσαρκος καθηγητής αγγλικής φιλολογίας που δεν μπορεί και δεν θέλει να σταματήσει να τρώει μέχρι θανάτου. Καθώς τα προβλήματα υγείας του αυξάνονται και το προσδόκιμο ζωής του υπολογίζεται σε μόλις μία εβδομάδα, ο Charlie παλεύει να ξαναγνωριστεί με την κόρη του. Τον συναντάμε Δευτέρα και η ταινία πάει μέρα με τη μέρα έως την  Παρασκευή.

Ο Charlie είναι ένας ευγενικός γίγαντας, που δεν λυσσομανά με τον γρήγορο θάνατο του. Είναι αισιόδοξος και πιστεύει σκληρά την αλήθεια, παρόλο που δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο του που να τον ενισχύει. Δεν είναι ευχάριστη και εύκολη να την παρακολουθήσεις, αλλά τα μηνύματα και οι ερμηνείες της την κάνουν μια εκπληκτική ταινία. Επίσης, αγγίζει την σχέση απόλαυσης-καταστροφής ανάμεσα στο φαγητό και το ανθρώπινο σώμα.

Ακίνητος όπως είναι στον καναπέ του, τον Charlie επισκέπτονται επανειλημμένα συγκεκριμένοι άνθρωποι- μια φιλική νοσοκόμα, η έφηβη κόρη του και ένας νεαρός ιεραπόστολος από μια εκκλησία. Όλοι χρειάζονται κάτι από αυτόν τον καλοπροαίρετο αλλά συντετριμμένο άνθρωπο.

Η ταινία, σκηνοθετείται από τον Darren Aronofsky, ο οποίος έχει σκηνοθετήσει και άλλες σκοτεινές ιστορίες στο παρελθόν, όπως το «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» και το «Μαύρος Κύκνος», αποδεικνύοντας προ πολλού ότι δε φτιάχνει ταινίες για να αισθανθεί κανείς καλά. Όλη η ταινία είναι κάτι παραπάνω από μια απλή «ταινία», αλλά μια βαθιά συγκινητική, βιωματική, ταπεινωτική και ωμή εμπειρία.

Ο Brendad Fraser χαρίζει μια από τις πιο συγκινητικές ερμηνείες εδώ και χρόνια, γεμάτη ανθρωπιά που λειτουργεί σαν ένας λυτρωτικός θρίαμβος για έναν ηθοποιό που έκρυψε το ταλέντο του σε γρήγορα ξεχασμένες ταινίες όπως το «Blast from the Past», το «Hair Brained» και το «Airheads».

Ο Charlie έχει καταρρακωθεί από τότε που πέθανε ο ομόφυλος σύντροφός του, κλείστηκε στον εαυτό του και στο διαμέρισμά του και το φαγητό έγινε η μοναδική τροφή για την ψυχή του. Έχει σωματοποιήσει την αίσθηση ότι είναι βάρος σε κάθε άνθρωπο που έχει περάσει από τη ζωή του, έχει συνηθίσει να γεμίζει με φαΐ το κενό και να αυξάνει τις ενοχές του ζητώντας συνέχεια «συγγνώμη».

Αλλά το σωματικό βάρος δεν είναι αυτό στο οποίο θέλει να επικεντρωθεί εδώ ο συγγραφέας και ο σκηνοθέτης. Είναι περισσότερο το βάρος της ενοχής, της αγάπης και της πίστης. «Θέλω απλώς να ξέρω ότι έκανα ένα καλό πράγμα στη ζωή μου!» φωνάζει ο Charlie.

Πρόκειται για μια ταινία που σου μένει χαραγμένη στο μυαλό και σε αλλάζει, δημιουργώντας σου ένα ψυχολογικό καταπλάκωμα, που πότε πότε αξίζει να βλέπεις, για να σου ανοίγουν τα μάτια. Είναι ψυχοφθόρα, πράγματι, αλλά είναι αριστούργημα!

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News