Λίγες μέρες μετά την προσχώρηση της Adriana Pierce, στο μπαλέτο του Μαϊάμι, κάποιος παρακολούθησε τις πρόβες της κι έκανε το εξής σχόλιο: “Είναι η Adriana λεσβία; Γιατί μοιάζει σαν να είναι μια”. Εκείνη με τη σειρά της απάντησε “Μοιάζει ο χορός μου αρκετά γκέι; Μήπως φαίνομαι διαφορετική; Αυτό συμβαίνει γιατί είμαι διαφορετική.”

H Adriana Pierce η οποία εγκατέλειψε την συγκεκριμένη εταιρεία μπαλέτου μετά από επτά σεζόν για να επικεντρωθεί στη χορογραφία και το μουσικό θέατρο, σπάνια ένιωθε ότι εκπροσωπείται ως queer γυναίκα στον κόσμο του χορού, αλλά με το νέο κίνημά της, #QueertheBallet, ελπίζει να να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για αρκετούς ανθρώπους.

Ο χορός είναι για όλους και το «¡Viva!» είναι η αφύπνιση που χρειαζόμαστε μέσα σ’ έναν ομοφοβικό κόσμο

Εσύ ήξερες τι είναι το #QueertheBallet;

“Θέλω να δείξω στους ανθρώπους μια αυθεντική και περίπλοκη σχέση μεταξύ δύο γυναικών στο μπαλέτο. Θέλω οι άνθρωποι να δουν και να κατανοήσουν ότι το μπαλέτο είναι κάτι περισσότερο από έναν άντρα που σηκώνει μια γυναίκα μέσα σε εντυπωσιακά κοστούμια.”

Και τελικά τι διδάσκει ο χορός; Χορεύω από 3 ετών κι αυτά είναι τα μαθήματα ζωής που δεν μου δίδαξε κανείς άλλος τόσο καλά (και δεν σχετίζονται με τη γυμναστική)

H Pierce βασισμένη στην προκαταληπτική αντίληψη ότι οι queer γυναίκες εκπέμπουν λιγότερη θηλυκότητα υποστηρίζει ότι: “Οι Queer γυναίκες βιώνουν σε μεγάλο βαθμό την ομοφοβία, αλλά το χειρότερο είναι οι μικρές επιθέσεις. Η ιδέα ότι μια γυναίκα μπορεί να αποκλίνει από την εικόνα που περιμένουν ως επαγγελματίας χορεύτρια μπαλέτου, δεν είναι ούτε καν μια σκέψη που έχουν οι άνθρωποι”.

Με το #QueertheBallet, η Pierce σχεδιάζει όχι μόνο να ενισχύσει την ορατότητα των queer γυναικών και των μη-δυαδικών χορευτών, αλλά και να διαταράξει εντελώς το σύστημα των φύλων του μπαλέτου, ρίχνοντας μερικές παραδοσιακές πτυχές του αρσενικού-θηλυκού pas de deux, ενώ ανακαλύπτει συγχρόνως άλλες. 

Τι είναι ο voguing χορός που μιμείται τις πόζες των μοντέλων;

Μέσω του #QueertheBallet, ελπίζει να ενδυναμώσει άλλες queer γυναίκες και μη-δυαδικά άτομα που αισθάνονται αόρατα στη δική τους μορφή τέχνης. 

“Δε θέλω κανένας να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να υποστηρίξει τον εαυτό του”, λέει η Pierce. “Το μπαλέτο πρέπει να ξέρει ότι υπάρχουμε και είμαστε εδώ.”

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News