Είδαμε την παράσταση Αμπιγιέρ στο Θέατρο Τζένη Καρέζη και στο προτείνουμε! Αυτές οι μέρες του Δεκέμβρη είναι αφιερωμένες στο θέατρο. Να περπατάς στο φωταγωγημένο κέντρο και να βλέπεις τον κόσμο καλοντυμένο να περιμένει να μπει στα θέατρα. Μπαίνεις στο γεμάτο θέατρο με τα βελούδινα καθίσματα, κάθεσαι ακούς τα κουδούνια και είσαι έτοιμος να νιώσεις τον παλμό. Αυτήν την πολύ προσωπική σχέση που δημιουργείται ανάμεσα τον ηθοποιό και τον θεατή και διαρκεί για την ώρα της παράστασης.

Δύο λόγια για την παράσταση Αμπιγιέρ

Ο θεατής πάει στην παράσταση, κάθεται στο κάθισμά του, το κουδούνι χτυπά και η παράσταση αρχίζει. Τι γίνεται πίσω από την αυλαία; Πώς ετοιμάζεται ο πρωταγωνιστής, πόσες φορές έχει πει τα λόγια του πριν την σημερινή παράσταση, πώς βάζει το μακιγιάζ του, πώς ντύνεται; Πώς είναι η ψυχή του, ή η υγεία του πριν ανέβει στη σκηνή; Όλα αυτά δεν τα γνωρίζει ο θεατής, ο θεατής βλέπει τον ηθοποιό να φοράει κάθε βράδυ τον ρόλο του χαρακτήρα και να τον «παίζει» όσο καλύτερα μπορεί.

Δεν γνωρίζω αν είναι άρρωστος, ή αν φοβάται, αν έχει συμβεί κάποιο τραγικό συμβάν στην ημέρα του γιατί ο ηθοποιός μοιάζει να μην είναι ο άνθρωπος όταν είναι στη σκηνή αλλά εκείνος που υποδύεται.

Η παράσταση αυτή σε βάζει με έναν αριστοτεχνικό και πολύ πρωτότυπο τρόπο μέσα στα άδυτα του θεάτρου και της στιγμής που ο ηθοποιός είναι στην σκηνή αλλά και όταν είναι στα παρασκήνια.

Στη σκιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Το θέατρο είναι πολιτισμός, είναι τέχνη, σου ανοίγει άλλους ορίζοντες, φυτεύει ένα σποράκι που πριν δεις μια παράσταση, δεν υπήρχε μέσα σου. Και αυτό συμβαίνει από την αρχή της γέννησης του θεάτρου. Πώς να πεις έναν ρόλο όταν βόμβες πέφτουν πάνω από το κεφάλι σου; Όταν ακούς αυτές τις τρομακτικές σειρήνες να ουρλιάζουν και να σε προειδοποιούν: «Μείνε σπίτι σου». Και όμως ήταν η ανάγκη του ανθρώπου να ξεφύγει από αυτό που ζει και να μπλεχτεί για λίγο με τη ζωή του βασιλιά Ληρ, του Ριχάρδου και όλων των άλλων ηρώων αυτή που τους ώθησε να πληρώσουν το εισιτήριο και να δουν μια παράσταση την ώρα που οι Γερμανοί βομβάρδισαν τις πόλεις.

Τι ξεχώρισα

Στο σύνολο της είναι μια παράσταση που σε βάζει μέσα στο κλίμα της εποχής. Σε βάζει στα backstages μιας παράστασης και ξεδιπλώνει με υπέροχο τρόπο τον χαρακτήρα του ηθοποιού. Του ηθοποιού που αφιέρωσε τη ζωή του στο σανίδι και τις συμπεριφορές ολόκληρου του θιάσου και των συντελεστών απέναντί του.

Μιλά για την μοναξιά, την αχαριστία, την αφοσίωση, την πίστη, τη σχέση μεταξύ ηθοποιού και του πιστού του αμπιγιέρ και για όλα όσα αποσιωπούνται.

Ξεχώρισα την ευφυέστατη σκηνοθεσία που είχε την υπογραφή του Κώστα Γάκη, όπως και την μοναδική μουσική υπόκρουση που έντυσε πολύ εύστοχα την παράσταση. Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης ήταν εξαιρετικός Αμπιγιέρ και λάτρεψα τον χαρακτήρα του. Το παίξιμο μου ήταν μοναδικό και χάρηκα πολύ που τον είδα να παίζει στο θέατρο. Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης ως Σερ θεωρώ ότι έβαλε τους θεατές στα άδυτα του θεάτρου, σε όλα εκείνα τα διαφορετικά συναισθήματα που νιώθει ο ηθοποιός που πια έχει ξεπέσει από το θρόνο του…

Συνολικά ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία και αν ψάχνεις να δεις μια παράσταση στην προτείνω! Είναι μια θρυλική παράσταση που αξίζει να την έχεις δει.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Τζένη Κόλλια, Μάρω
Παπαδοπούλου, Απόστολος Πελεκάνος, Αντριάνα Ανδρέοβιτς, Άγγελος Νεράντζης

Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/o-ampigier/

Υ.Γ: Στο τέλος της παράστασης, μετά το χειροκρότημα, οι ηθοποιοί ενημερώνουν το κοινό για το προεδρικό διάταγμα που εξισώνει τα διπλώματα των ηθοποιών με το απολυτήριο λυκείου. Μια εντελώς άδικη απόφαση που αφαιρεί τα επαγγελματικά δικαιώματα ενός ολόκληρου κλάδου.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News