Οι περισσότερες γυναίκες όταν μένουν έγκυες έχουν μια κοινή και μόνο αγωνία: την αποβολή. Το να χάνεις ένα παιδί πριν γεννηθεί είναι ίσως η πιο στενάχωρη εμπειρία.

Μια από αυτές τις γυναίκες που απέβαλαν ήταν και η φωτογράφος Susana Butterworth, η οποία ξεκίνησε το Empty Photo Project για να αποτυπώσει τον πόνο του να χάνεις ένα παιδί.

Το συγκεκριμένο project περιλαμβάνει γυναίκες όλων των ηλικιών που έχουν χάσει τα παιδιά τους για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένης της θνησιμότητας, άμβλωσης, αποβολών.

Οι ιστορίες που συνοδεύουν της φωτογραφία τους είναι πραγματικά συγκλονιστικές.

«1 στις 3 γυναίκες…Αυτό είναι το στατιστικό που μου έδωσε ο γιατρός μου για τις γυναίκες που έχουν αποβάλει. Πήγα ν’ ακούσω την καρδιά του μωρού και συνειδητοποίησα ότι είχα δίδυμα και έναν άδειο σάκο. Αλλά χωρίς καρδιακό ρυθμό, ο γιατρός δεν μπορούσε να μου δώσει καμία απάντηση ή ελπίδα. Είχα καταστραφεί. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει και μου φαινόταν σαν ψέμα. Ένιωσα λες και κάποιος μου ξερίζωσε την ψυχή, μου έριξε μπουνιά στο έντερο και έκανε κομμάτια την καρδιά μου μπροστά στα μάτια μου. Ήθελα μια απάντηση και ήθελα την αλήθεια…Ο πόνος που νιώθω μέσα μου δεν μπορεί να θεραπευτεί. Έμεινα άδεια και εξακολουθώ να είμαι….Ο σύζυγός μου είναι παράδειγμα δύναμης για μένα και ανυπομονώ για την μέρα που θα γίνουμε και πάλι γονείς».

Τίποτα ποτέ δεν θα σε προετοιμάσει για τον πόνο και το κενό της απώλειας ενός παιδιού. Κλαις και καταριέσαι στο ιατρείο. Αφήνεις το ιατρείο γνωρίζοντας πως το μωρό σου που τόσο πολύ προσπάθησες να συλλάβεις δεν είναι ζωντανό. Το σώμα σου σε πρόδωσε. Παρακαλάς το Θεό να δώσει και πάλι ζωή στο παιδί σου. Παρακαλάς το Θεό να πάρει εσένα. Τρεις μέρες μετά κρατάς τελικά το μικροσκοπικό σου αγόρι που ήλπιζες και προσευχήθηκες γι’ αυτό, να είναι άψυχο στα χέρια σου. Είναι να πηγαίνεις στην αίθουσα έκτακτης ανάγκης γιατί η αιμορραγία σου είναι σαν να έρχεται απ’ την κόλαση…Είναι να νιώθεις πως όλα ήταν δικό σου σφάλμα. Να παρακολουθείς τον σύζυγό σου να κλαίει όπως δεν τον έχεις ξαναδεί. Να νιώθεις ότι ο άντρας σου χρειάζεται μια γυναίκα που το σώμα της να μην του προσφέρει τόσο πόνο. Συνειδητοποιείς ότι ποτέ δεν θα σκουπίσεις τα δάκρυα του μωρού σου, δεν θα τον δεις να παντρεύεται την αγάπης της ζωής του, να χορεύετε μαζί και να τραγουδάτε…

30 Ιουνίου, δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω αυτήν την ημερομηνία. Είναι η μέρα που έχασα ένα κομμάτι μου. Μου ανακοίνωσαν ότι δεν μπορούσαν να σταθεροποιήσουν την κατάσταση….Απλώς με θυμάμαι να κοιτάζω το έδαφος, δεν ήξερα τι να πω ή έκανα απλά ότι κάτι μουρμουρίζω…Το χειρότερο σχόλιο είναι ότι “όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο”… Είναι πάντα μέσα στην καρδιά μου, τον νιώθω και τον γιορτάζουμε κάθε μέρα

Άδειες. Χαμένες. Στείρες. Μέσα σε κρύα και απρόσωπα δωμάτια ιατρείων. Γυναίκες που έζησαν τον πόνο, πάντα θα ζουν με αυτό το κενό μέσα τους ακόμα κι αν κάνουν άλλα παιδιά. Πόνος που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Απλώς ζουν με αυτό, το κουβαλάνε για πάντα μέσα τους.