Η συγκινητική ανάρτηση της Μαρίας Χούκλη για τον πατέρα της

LIKE US ON FACEBOOK

Την Κυριακή 16 Ιουνίου, ήταν η Γιορτή του Πατέρα και άλλοι βρήκαν την αφορμή να πουν στον μπαμπά τους πόσο τον αγαπάνε, να τον αγκάλιασαν, να του έκαναν δώρα ή απλά να πέρασαν λίγο χρόνο μαζί του.

Ωστόσο, η συγκινητική ανάρτηση της Μαρίας Χούκλη για τον πατέρα της, που δημοσίευσε την Κυριακή, στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, μας υπενθύμισε ότι κι αυτή η γιορτή όπως κι όλες οι άλλες δεν είναι το ίδιο ευχάριστες για όλους.

Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια σε ένα συγκινητικό κείμενο που σου σπαράζει την καρδιά, περιέγραψε την καθημερινότητα με τον πατέρα της, ο οποίος πάσχει από άνοια. «Ξέρει ότι με γνωρίζει, αλλά πια δεν με αναγνωρίζει», έγραψε χαρακτηριστικά η ίδια, για να προσθέσει λίγο πιο κάτω ότι της λείπει ο λησμονημένος εαυτός του.

«Μιλήστε με τους δικούς σας όσο είναι καιρός. Μπορεί να σας τους κλέψει αυτή η καταραμένη ομίχλη του μυαλού», συμβουλεύει η ίδια στο τέλος του κειμένου της.

Ολόκληρη η ανάρτηση της Μαρίας Χούκλη:

«Ο πατέρας έχει άνοια.
Θυμάται μόνο τη μητέρα, τη φτώχεια των παιδικών του χρόνων, την οδό του σπιτιού μας, όχι τον αριθμό, ονόματα φυτών και δένδρων και να είναι ευγενής με όλους.

Ξέρει ότι με γνωρίζει, αλλά πια δεν με αναγνωρίζει.
Εκπλήσσεται με τον άνδρα που του συστήνεται ως γιος του. Μας κοιτάζει με ένα ντροπαλό χαμόγελο, σαν να ζητάει συγγνώμη που ξέχασε. Δεν παραπονιέται ποτέ. Απλώς κάπου κάπου τα βάζει με φανταστικούς εχθρους

Η βιωμένη ζωή του εμφανίζεται ξαφνικά , όμως , κρατάει λίγο.
Μετά πάλι σκηνοθετεί -κάθε φορά αλλιώς-τα σπαράγματα της μνήμης. Συναινώ με τις μεταβαλλόμενες βεβαιότητες του, τι νόημα έχει να τον διορθώνω;

Του αρέσει πάντα ο ήλιος και το κρύο νερό. Προτιμάει τα γνώριμα φορεμένα ρούχα του, τα καινούργια τα αντιμετωπίζει όμοια με αφιλόξενο τοπίο.

Απορεί με τα κλειστά διαμερίσματα. “Πού πήγαν όλοι, γιατί τα αγόρασαν αφού θα έφευγαν;” αναρωτιέται αναστατωμένος.”H κρίση , πατέρα”. Μερικά χρόνια πριν κουβεντιάζαμε γι αυτήν, τώρα μοιάζει να μην καταλαβαίνει.

Φωτίζεται το πρόσωπό του όταν βλέπει παιδιά . Και εκείνα -γνωστά, άγνωστα- τον αγκαλιάζουν ανεπιφύλακτα .

Τον κοιτάζω διαπεραστικά μήπως τον φέρω πίσω από την άγνωστη χώρα. Είναι μεγάλη η απόσταση και πια δεν γίνεται να γυρίσει.

Μου λείπει ο λησμονημένος εαυτός του.

Μιλήστε με τους δικούς σας όσο είναι καιρός. Μπορεί να σας τους κλέψει αυτή η καταραμένη ομίχλη του μυαλού».

Copyright © iPop 2012 - 2017 | All rights reserved