Η χώρα μας βουλιάζει και οι καφετέριες είναι γεμάτες κόσμο. Κόσμος πεινάει, τρώει από τα σκουπίδια, μένει στους δρόμους αλλά, μερικοί συνεχίζουν να είναι επιλεκτικοί και δεν μπορούν να δουλέψουν για να παίρνουν μόνο 480 Ευρώ. Αυτή είναι η κατάσταση όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε. Κρίση, ανεργία αλλά και διασκέδαση, καφέδες και κόσμος! Ακριβά αμάξια και αμάξια πουλημένα για λίγα μόνο ευρώ. Φώτα αναμμένα να καίνε όλη την νύχτα και κεριά να φωτίζουν ολόκληρες οικογένειες. Παιδιά να πεινάνε και παιδιά να αφήνουν το φαγητό. Κόσμος να πεθαίνει από το κρύο και κόσμος να ζεσταίνεται και να ιδρώνει.

Η ζωή είναι γεμάτη αντιθέσεις και εμείς ανίκανοι να την αλλάξουμε. Καθόμαστε και την κοιτάμε να περνάει ή απλά την κυνηγάμε και δεν την φτάνουμε ποτέ.

Ας το πάρουμε από την αρχή. Προ μνημονίου, τα κέντρα διασκέδασης ήταν γεμάτα με κόσμο που χόρευε πάνω στις πίστες και φώναζε να σωθεί η ανθρωπότης. Μετά μνημονίου, τα κέντρα διασκέδασης είναι γεμάτα με κόσμο που χορεύει πάνω στις πίστες και τα τραπέζια. Οι μισθοί κόπηκαν αλλά αν βγεις έξω ο κόσμος συνεχίζει να τραγούδα για το «σώσιμο» και να λικνίζεται (σε πιο ήπιους ρυθμούς) πάνω στα τραπέζια. Το κατανοώ! Λιγότερα λεφτά, λιγότερο αλκοόλ λιγότερο λίκνισμα. Αλλά αν το πάρεις πρακτικά είναι και αυτά λεφτά. Λεφτά που αν τα υπολογίσεις και πάλι ξεπερνούν το μηνιάτικο. Δεν σου λέμε να κλειστείς σπίτι αλλά μόνο και μόνο που έχεις χρήματα να πιεις ένα ποτό πρέπει να αισθάνεσαι τυχερός. Ο Έλληνας έτσι είναι, θα συνεχίσει να γλεντάει ακόμα και αν το κάνει με δανεικά οπότε κάνουμε μόκο.

Ας περάσουμε στην ανεργία. Τα ποσοστά της ανεργίας στα ύψη και τα τσιγάρα στα τασάκια των καφετεριών να γεμίζουν μέχρι επάνω. Το παράξενο, όμως, ξέρεις ποιο είναι; Υπάρχουν άτομα που θα παρακαλούσαν να δουλέψουν ακόμα και για να παίρνουν 200 Ευρώ ενώ άλλοι επιλεκτικοί αρνούνται τον βασικό μισθό και κάθονται σπίτι. Είδες που θα έρθεις στα λόγια μας -οκ δεν έχουμε εμείς τα δικαιώματα της ατάκας αλλά πλέον όλοι την έχουμε οικειοποιηθεί- λεφτά υπάρχουν.

Γιατί αν δεν υπήρχαν (έστω και αν είναι μαζεμένα στους λίγους), ο κόσμος δεν θα είχε την επιλογή να κάτσει σπίτι αντί να πάει για δουλειά και να παίρνει λίγα χρήματα. Είμαστε απλά βολεψάκηδες και δεν μιλάμε με υποθετικά σενάρια αλλά με πραγματικά γεγονότα. Αν κάνεις μια βόλτα, αν κοιτάξεις γύρω σου θα ακούσεις ακόμα κόσμο να λέει: Εγώ δεν μπορώ να δουλέψω για να παίρνω τόσα, εγώ δεν σπούδασα για να ζήσω με λίγα. Από την μία το κατανοούμε αλλά από την άλλη δεν μπορούμε να μην το κρίνουμε. Δεν γίνεται η νεολαία της χώρας μας, το μέλλον μας, να έχει στρογγυλοκαθίσει πάνω στη δικαιολογία “έχουμε κρίση δεν υπάρχουν δουλειές” και να συμβιβάζονται με το χαρτζιλίκι που δίνουν οι γονείς και αυτό αντί να το τρώνε στο τσαγκάρη που θα φτιάχνει τις λιωμένες σόλες από τα παπούτσια που χάλασαν από το ψάξιμο της δουλειάς, να τα τρώει σε καφετέριες και σε μπαράκια!

Πριν πέσεις να μας φας, να τονίσουμε ότι πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις αλλά με βάση την προσωπική μας εμπειρία μπορούμε να σου πούμε ότι οι νέοι της εποχής μας βολεύονται στην ανεργία και στην κρίση. Δουλειές υπάρχουν, αρκεί να είσαι πρόθυμος να τις ξετρυπώσεις, πρόθυμος να αγωνιστείς για να κερδίσεις την θέση και κυρίως πρόθυμος να  ταλαιπωρηθείς!

Δεν μπορούμε να μην φωνάξουμε ότι όλοι κάνουμε κάτι παρόμοιο αλλά το κάνουμε δεν καθόμαστε στον καναπέ να κοιτάμε την ζωή να περνάει. Δεν είμαστε από τους επιλεκτικούς αλλά αν το κάναμε θα ζούσαμε πιο ξέγνοιαστοι και χαμογελαστοί.